Historia

basedb zapisuje w historii każdy zapis, skądkolwiek pochodzi: z interfejsu, API, agenta MCP, publicznego formularza – a nawet z zapytania SQL napisanego ręcznie w psql.

Jak to jest rejestrowane

Nie przez aplikację, lecz przez wyzwalacze PostgreSQL, w tej samej transakcji co zapis. Zapis, który się nie powiedzie, nie zostawia śladu; zapis, który się powiedzie, nie może go pominąć. Rewizje trafiają następnie do niezmiennych dzienników, partycjonowanych według miesięcy.

Tożsamość jest przekazywana przez zmienne sesji ustawiane na początku każdej transakcji. Zapis, który ich nie niesie – bezpośredni SQL – jest rejestrowany jako taki, wraz z sesją, która go wykonała (psql, adres, proces): nigdy nie jest z tego powodu odrzucany.

Wykonawca	Wyświetlany jako
osoba	jej imię i nazwisko
program (API) lub agent (MCP)	osoba, która utworzyła token, „przez token …”
publiczny formularz	„Formularz «…» · odpowiedź publiczna”
automatyzacja	„Automatyzacja «…» · w imieniu” osoby, która za nią odpowiada
bezpośredni SQL	„Bezpośrednia sesja SQL”

Co można z nią zrobić

• Czytać historię wiersza (zakładka „Historia” w jego szczegółach), tabeli lub bazy (Historia, w menu ⋯ bazy), z filtrem według tabeli.
• Cofnąć zmianę: wcześniejsze wartości są przywracane pole po polu.
• Przywrócić usunięty wiersz z jego wpisu „usunięto”.
• Śledzić historię struktur (zakładka „Struktura”): utworzone, zmienione i usunięte tabele i pola.

Cofanie (Ctrl+Z)

W siatce Ctrl+Z (⌘Z na Macu) cofa twój ostatni zapis; Ctrl+Shift+Z lub Ctrl+Y przywraca go. Komunikat potwierdza, co zostało cofnięte – „Cofnięto: zmiana pola «Montant»” – z przyciskiem, który anuluje cofnięcie.

W ten sposób cofa się zmianę komórki, przesunięcie karty lub paska, utworzenie lub usunięcie wiersza, wklejenie – a także cały import, liczony jako jedna czynność. Do pięćdziesięciu czynności, osobno dla każdej karty przeglądarki.

Nie jest to cofnięcie stanu ekranu: to nowy zapis, wykonany przez serwer na podstawie historii i również zapisany w historii. Jest odrzucany, jeśli ktoś w międzyczasie zmienił wiersz – „Nie można cofnąć: pole «Statut» zostało od tego czasu zmienione” – zamiast nadpisywać jego pracę. W ten sposób cofa się tylko własne zapisy, z ostatnich dwudziestu czterech godzin, i nigdy strukturę. W komórce w trakcie edycji Ctrl+Z działa jak zwykłe cofanie w tekście.

Uprawnienia

Historia podlega uprawnieniom do odczytu: pole ukryte przed tobą nie pojawia się w rewizjach, które czytasz.